Κορίτσι δέκα ετών ανακαλύπτει μακρινό σουπερνόβα

Η δεκάχρονη κόρη ενός ερασιτέχνη αστρονόμου είναι ο νεαρότερος άνθρωπος που έχει ανακαλύψει ποτέ έναν υπερκαινοφανή αστέρα, ανακοίνωσε η Βασιλική Αστρονομική Εταιρεία του Καναδά.
H Κάθριν Γκρέι, μαθήτρια στην πόλη Φρέντερικτον της επαρχίας Νιού Μπρούνσουικ, ανακάλυψε το σουπερνόβα την Κυριακή, καθώς κοίταζε φωτογραφίες τηλεσκοπίου με μακρινούς γαλαξίες.

Ο πατέρας της κοίταξε τις εικόνες που του έδειξε η Κάθριν και κατάλαβε ότι επρόκειτο όντως για υπερκαινοφανή.

Η ανακάλυψη επιβεβαιώθηκε αργότερα από τη Βασιλική Αστρονομική Εταιρεία του Καναδά και δημοσιεύτηκε στο Κεντρικό Γραφείο Αστρονομικών Τηλεγραφημάτων της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης.

Τα σουπερνόβα είναι γιγάντια, γερασμένα άστρα που εξαντλούν τα καύσιμά τους και καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος. Στην τελική φάση της ζωής τους εκρήγνυνται βίαια και μετατρέπονται σε άστρα νετρονίων ή μαύρες τρύπες.

Είναι σπάνια φαινόμενα και συνήθως εντοπίζονται συγκρίνοντας παλιές και νέες φωτογραφίες της ίδιας περιοχής του ουρανού.

Ο συγκεκριμένος υπερκαινοφανής αστέρας, με την ονομασία 2010lt, ανακαλύφθηκε στον γαλαξία UGC 3378, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 240 ετών φωτός στην κατεύθυνση του αστερισμού της Καμηλοπάρδαλης.

Read More

Φως στη σκοτεινή πλευρά του σύμπαντος

Δίκτυο τηλεσκοπίων θα καταγράφει τα φαινόμενα την ώρα που συμβαίνουν
Ένα νέο δίκτυο τηλεσκοπίων σύγχρονης τεχνολογίας, που θα τοποθετηθούν στις τρεις «γωνιές» του πλανήτη και θα καταγράφει τα διάφορα μακρινά αστροφυσικά φαινόμενα την ώρα που αυτά συμβαίνουν, θα έχουν στη διάθεσή τους σε λίγο καιρό οι αστρονόμοι.
Τα τρία νέας γενιάς ραδιοτηλεσκόπια θα τοποθετηθούν σε 77 διαφορετικά σημεία της Ευρώπης (Low Frequency Array-LOFAR), στη Νότια Αφρική (MeerKAT) και τη Δυτική Αυστραλία (ASKAP), απαρτίζοντας το δίκτυο «4 Pi Sky», που θα ψάχνει για ενεργητικές μαύρες τρύπες, για συγκρουόμενα άστρα νετρονίων και για άλλες μυστηριώδεις αστροφυσικές εκρήξεις.

Το συντονιστικό κέντρο του LOFAR θα βρίσκεται στη Βόρεια Ολλανδία και θα ανιχνεύει χαμηλής συχνότητας ραδιοκύματα, τα οποία προέρχονται από τις εσχατιές του σύμπαντος, λίγο μετά το «Μπιγκ Μπανγκ». Αυτό θα επιτρέψει στους επιστήμονες να "δουν" γεγονότα πιο πίσω στον χρόνο από κάθε άλλη φορά, με τη βοήθεια των άλλων δύο ραδιοτηλεσκοπίων στο νότιο ημισφαίριο, που θα λειτουργούν σε υψηλότερες συχνότητες σε σχέση με το LOFAR, ώστε οι αστρονόμοι να έχουν μια πληρέστερη εικόνα. Τα χαμηλής συχνότητας ραδιοκύματα θα μπορούν να διαπεράσουν τα διαστρικά αέρια που κρύβουν τις μακρινές περιοχές του σύμπαντος για τους γήινους παρατηρητές.

Επικεφαλής του πενταετούς προγράμματος θα είναι ο καθηγητής Ρομπ Φέντερ της Σχολής Φυσικής και Αστρονομίας του βρετανικού πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, ενώ το έργο χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας (ERC).

Το νέο δίκτυο τηλεσκοπίων θα είναι σε θέση να παρατηρεί όλο τον ουρανό μέσα σε λίγες μόνο μέρες αντί για μήνες και έτσι να εντοπίζει χιλιάδες τέτοια συμβάντα, λειτουργώντας σαν ένας «κοσμικός φακός», που θα ρίξει φως στη σκοτεινή εποχή του σύμπαντος, πριν καν δημιουργηθούν οι γαλαξίες. Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι, μεταξύ άλλων, το «4 Pi Sky» θα μπορέσει να εντοπίσει τις πρώτες πηγές των βαρυτικών κυμάτων και έτσι να ελέγξει την ορθότητα των θεμελιωδών θεωριών για τη βαρύτητα.

Για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι θα έχουν τη δυνατότητα, χρησιμοποιώντας ένα νέο λογισμικό, να συνδέονται διαδοχικά από το ένα τηλεσκόπιο στο άλλο, καθώς η Γη περιστρέφεται και έτσι να μην χάνουν από τα μάτια τους ένα εξελισσόμενο αστροφυσικό συμβάν. Το δίκτυο θα συνεργάζεται επίσης με επίγεια οπτικά τηλεσκόπια και με το τροχιακό τηλεσκόπιο ακτίνων-Χ MAXI, που βρίσκεται τοποθετημένο στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Με τον τρόπο αυτό, οι αστρονόμοι θα «βλέπουν» σε πολλαπλά μήκη κύματος της ακτινοβολίας, ώστε να εντοπίζουν καλύτερα κάθε πηγή των ραδιοκυμάτων.

Read More

Τα μεγαλύτερα 'στοιχήματα' για τον επιστημονικό κόσμο το 2011

Το 2010 ήταν ένα έτος που σημειώθηκε από πολύ ενδιαφέροντα επιστημονικά επιτεύγματα- και το 2011 αναμένεται ακόμη πιο συναρπαστικό.
Μέσα στο 2010, ο επιστημονικός κόσμος βίωσε μεγάλες ανακαλύψεις, όπως μία συνθετική μορφή ζωής, την πρώτη σκόνη αστεροειδούς που κατέφτασε στη Γη και τον «ξένο» (αν και γήινο) οργανισμό που εντόπισε η NASA. Ωστόσο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του BBC News, το 2011 θα είναι ακόμα πιο συναρπαστικό από επιστημονικής πλευράς, καθώς σε Διάστημα, Φυσική και υπολογιστές αναμένονται εντυπωσιακές εξελίξεις.

«Ιδιωτική δύναμη» στο Διάστημα

Το 2011 θα είναι το έτος της τελευταίας εκτόξευσης διαστημικού λεωφορείου για την NASA. Μπορεί να τελειώνει μία εποχή, αλλά μία καινούρια ξεκινά, καθώς ιδιωτικά διαστημόπλοια ξεκινούν τις πτήσεις τους. Το SpaceShip Two της Virgin Galactic (του Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον) θα εκτοξευτεί στο Διάστημα για πρώτη φορά το 2011. Το σκάφος είναι ικανό να μεταφέρει οκτώ άτομα (δύο πλήρωμα και έξι επιβάτες), πραγματοποιώντας «τουριστικές» πτήσεις πάνω από την ατμόσφαιρα. Επίσης, άλλες εταιρείες στοχεύουν στον ανεφοδιασμό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού: η SpaceX έχει δοκιμάσει την κάψουλα Dragon, ενώ το 2011 αναμένεται η πρώτη δοκιμαστική πτήση του πυραύλου Taurus II της Orbital Sciences, ο οποίος και θα προωθεί την κάψουλα Cygnus. Η Orbital Sciences επίσης αναπτύσσει και ένα επανδρωμένο «διαστημοπλάνο» στο ? του μεγέθους του διαστημικού λεωφορείου. Μία άλλη εταιρεία που δραστηριοποιείται στην «αρένα» του ανεφοδιασμού του ISS είναι η Sierra Nevada, με το Dream Chaser, που θα μπορεί να μεταφέρει 6-8 άτομα από και προς χαμηλή γήινη τροχιά. Την υποστήριξή του έχει εκφράσει ο Μπράνσον, που αποσκοπεί στην αγορά θέσεων στο Dream Chaser από τη Virgin, ή τη χρήση του WhiteKnightTwo ως «μητρικού» αεροσκάφους του Dream Chaser κατά τις δοκιμές του εντός της ατμόσφαιρας.

CERN: Το κυνήγι του μποζονίου Higgs

Καθώς το 2010 πλησίαζε στο τέλος του, το CERN, που είναι επιφορτισμένο με τη διαχείριση του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), ανακοίνωσε πως θα ανέβαλε έναν τερματισμό λειτουργίας του LHC που είχε προγραμματιστεί για τα τέλη του 2011. Ο λόγος: η «στροφή» του επιταχυντή προς την αναζήτηση ιχνών του μποζονίου Higgs, του σωματιδίου που ευθύνεται για τις ιδιότητες της μάζας. Προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται και ένας άλλος επιταχυντής, ο Tevatron του Fermilab (Μπατάβια, Ιλινόι). Γενικότερα, εκτιμάται πως μέσα στο 2011 ο LHC θα γίνει αρκετά «ευαίσθητος» για να προχωρήσει σε ανεξερεύνητες περιοχές της φυσικής, αναζητώντας αποδείξεις περί της θεωρίας της «υπερσυμμετρίας» (κατά την οποία τα υπάρχοντα πρωταρχικά σωματίδια έχουν «σκιώδεις» και γιγαντιαίους «συνοδούς» ) και περί νέων διαστάσεων. Επίσης, εντός του έτους θα διερευνηθούν αινιγματικά φαινόμενα που παρατηρήθηκαν κατά τη λειτουργία του LHC το 2010- όπως έχει αναφερθεί, σε κάποιες περιπτώσεις φαινόταν σαν τα σωματίδια να «μιλούσαν» μεταξύ τους, αποφασίζοντας προς τα πού θα κατευθυνθούν.
Νέα Γη

To 2010 εντοπίστηκαν πάνω από 100 «υποψήφιοι» εξωπλανήτες (πλανήτες εκτός του ηλιακού μας συστήματος), με αποτέλεσμα ο αριθμός του συνόλου να φτάσει το 500. Οι περισσότεροι εξ αυτών είναι γίγαντες αερίων, αλλά τον τελευταίο καιρό οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να κινούνται περισσότερο στο πλαίσιο του εντοπισμό πλανητών που παραπέμπουν στα γήινα δεδομένα (όσον αφορά το μέγεθος και τη θερμοκρασία). Ο μικρότερος γνωστός εξωπλανήτης είναι ο Corot- 7b, ο οποίος ωστόσο είναι πολύ θερμός- αλλά δεν ισχύει αυτό για τον Gliese 581, που χαρακτηρίστηκε ως «Νέα Γη» και βρίσκεται σε απόσταση 20 ετών φωτός. Οι ερευνητές ελπίζουν πως σύντομα θα αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε περισσότερους «γήινου τύπου» εξωπλανήτες, καθώς εντός του 2011 αναμένεται η δημοσίευση των δεδομένων που έχει συλλέξει το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler, που εκτοξεύτηκε to 2009.

Κβαντικός υπολογιστής

Πρόκειται για ένα από τα «Άγια Δισκοπότηρα» της τεχνολογίας υπολογιστών: εάν γίνει εφικτή η λειτουργία τους σε μεγάλο επίπεδο, οι κβαντικοί υπολογιστές θα είναι σε θέση να επιλύουν προβλήματα πολύ πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο μηχάνημα βασισμένο σε «παραδοσιακή» ηλεκτρονική τεχνολογία.

Οι ερευνητές του χώρου θέλουν να εκμεταλλευτούν τον τρόπο με τον οποίο υποατομικά σωματίδια συνθέτουν περίπλοκα «ψηφιδωτά», που μπορούν να προβούν σε ασύλληπτα πολύπλοκους υπολογισμούς. Στο επίκεντρο αυτών των προσπαθειών βρίσκεται η αύξηση των «qubits» (μονάδων κβαντικών δεδομένων) που μπορούν να ελεγχθούν. Μέσα στο 2010 επιτεύχθηκε η «σύνθεση» ενός «ψηφιδωτού» τριών qubits, σε μία κατάσταση αντίστοιχη αυτής των συμβατικών ηλεκτρονικών, ενώ ερευνητές κατάφεραν να «συνδέσουν» δέκα φωτόνια. Ακόμη μεγαλύτερη πρόοδος αναμένεται μέσα στο 2011.

Αποστολή: Άρης

Τα οχήματα Spirit και Opportunity της NASA εισέρχονται στον έβδομο χρόνο τους στον Κόκκινο Πλανήτη, και σύντομα θα έχουν τη συντροφιά ενός ακόμη ρομποτικού οχήματος, του Curiosity. Η αποστολή Mars Science Laboratory, που αποσκοπεί στην προσεδάφιση του Curiosity στον Άρη είναι προγραμματισμένη να ξεκινήσει το 2011 (εκτιμάται πως το ρομπότ θα αγγίξει την επιφάνεια του πλανήτη το καλοκαίρι του 2012) και έχει ως στόχο το να εξακριβωθεί αν ο Άρης ήταν, ή είναι ακόμα, ικανός να φιλοξενήσει ζωή.

Για το σκοπό της αποστολής χρησιμοποιείται τεχνολογία αιχμής, και πολλοί ελπίζουν πως το Mars Science Laboratory θα συνεισφέρει σημαντικά στο να βρεθεί η απάντηση στο ερώτημα εάν υπήρξε ή υπάρχει ακόμα ζωή στον Κόκκινο Πλανήτη.

Read More

Ο χρυσός και το ασήμι μας ήρθαν από το διάστημα...

Νέες αποδείξεις ότι ο χρυσός, το ασήμι, η πλατίνα, το παλλάδιο, και άλλα σιδηρόφιλα μέταλλα που βρέθηκαν στον φλοιό και το μανδύα της Γης, της Σελήνης και του Άρη έφθασε πάνω σε διαστημικούς βράχους – πρωτοπλανήτες – στο μέγεθος μίνι πλανητών, κατά την τελική φάση του σχηματισμού των πλανητών του ηλιακού μας σύστημα.Μεγάλοι πρωτοπλανήτες – διαμέτρου ακόμα και 3.200 χιλιομέτρων — μπορεί να έχουν χτυπήσει την Γη, τον Άρη και τη Σελήνη, με ένα παρόμοιο τρόπο πριν 4,5 δισ. έτη πριν. Αυτά τα αντικείμενα μετέφεραν και τον χρυσό, άργυρο κλπ στη Γη, τη Σελήνη και τον Άρη.

Αυτές οι τεράστιες συγκρούσεις έγιναν δεκάδες εκατομμύρια χρόνια μετά από την ακόμη μεγαλύτερη σύγκρουση, που σχημάτισε τη Σελήνη μας, λένε ερευνητές από πολλά Αμερικανικά Πανεπιστήμια και Ιδρύματα.

"Σήμερα η θεωρία που γνωρίζουμε για τον σχηματισμό της Γης και άλλων πλανητών με πυρήνες από σίδηρο και μανδύες από πυρίτιο, μας λέει ότι οι πυρήνες των πλανητών τράβηξαν κοντά τους τα παραπάνω σιδηρόφιλα στοιχεία, όταν αυτοί σχηματίζονταν", δήλωσε ο Richard Walker, καθηγητής γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο του Maryland. "Έτσι, κανονικά θα πρέπει να είχαμε μια Γη που να μην είχε χρυσό ή άλλα σιδηρόφιλα μεταλλεύματα μέσα στον φλοιό της."

Ο χρυσός, ο άργυρος και άλλα μέταλλα ονομάζονται σιδηρόφιλα, επειδή δεσμεύουν τον σίδηρο σε στερεή ή τηγμένη κατάσταση. Επομένως, κατά τη διάρκεια σχηματισμού της Γης, της Σελήνης και του Άρη, θα έπρεπε κανονικά να καταλήξουν στον πυρήνα των τριών σωμάτων, αφήνοντας ελάχιστα κοιτάσματα στον μανδύα και τον φλοιό.

Το γεγονός ότι ο φλοιός της Γης έχει αυτά τα μέταλλα, λέει ο Walker, μας έχει δείξει εδώ και καιρό ότι κάτι πρέπει να είχε συμβεί για να φέρει νέες ποσότητες σιδηρόφιλων στοιχείων πάνω στη Γη μετά την ολοκλήρωση του διαχωρισμού του μεταλλικού πυρήνα και του πυριτικού μανδύα. Αυτό που δεν ήξεραν οι επιστήμονες μέχρι τώρα είναι εάν αυτή η καθυστερημένη επικάθηση του υλικού εμφανίστηκε σε μεγάλα κομμάτια σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα ή ως μια «βροχή» από μικρότερα κομμάτια των υλικών αυτών, αλλά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Για να εξηγήσουν λοιπόν για ποιο λόγο αυτό δεν παρατηρείται τόσο στους δύο πλανήτες (Γη και Άρη) όσο και στη Σελήνη, οι ειδικοί εικάζουν πως οι ποσότητες των μετάλλων ανανεώθηκαν αμέσως μετά τον σχηματισμό του πυρήνα, από βραχώδη αντικείμενα πλούσια σε πολύτιμα μέταλλα που βομβάρδισαν τα τρία σώματα. Για να συμβεί αυτό, οι συγκρούσεις θα χρειαζόταν να αυξήσουν τη μάζα του γήινου μανδύα κατά 0,5% και του μανδύα του Άρη κατά 0,05%, ενώ στην περίπτωση της Σελήνης το ποσοστό είναι 1.200 φορές μικρότερο.

Για να προσδιορίσουν το τι ακριβώς έγινε, ο Walker και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν αριθμητικά μοντέλα για να δούν τι μεγέθη υα ανταποκρίνονταν καλύτερα στα αναγκαία κριτήρια.

Οι ερευνητές έδειξαν ότι μπορούν να αναπαράγουν καλύτερα αυτά τα αποτελέσματα, αν υπήρχε περιορισμένος αριθμός μεγάλων τμημάτων. Έτσι, τα αποτελέσματά τους δείχνουν πως το μεγαλύτερο σώμα που κτύπησε τη Γη ήταν διαμέτρου 2.400 έως 3.200 χιλιόμετρα, ή περίπου στο μέγεθος του Πλούτωνα – κάτι που συνέβη στα τελευταία στάδια δημιουργίας του πλανήτη μας-, ενώ όσα κτύπησαν το φεγγάρι ήταν 250 έως 300 km μόνο.

Διαστάσεις οι οποίες φαίνεται να συμφωνούν όχι μόνο με τις επικρατέστερες θεωρίες σχετικά με τη διαδικασία δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος, αλλά και με εμπειρικά δεδομένα – πιο συγκεκριμένα, από τις διαστάσεις των αντικειμένων που βρίσκονται στη ζώνη των αστεροειδών και τα οποία είναι υπολείμματα του σχηματισμού των πλανητών. Κάτι που κάνει τους επιστήμονες να υποθέτουν επίσης πως, εκτός από την προσθήκη σιδηρόφιλων στοιχείων, η πρόσκρουση ενός ανάλογου βραχώδους αντικειμένου είναι ενδεχομένως η αιτία και για την ύπαρξη αρκετά μεγάλων ποσοτήτων παγωμένου νερού στον νότιο πόλο του φεγγαριού, όπως αποκάλυψαν πρόσφατες μετρήσεις της NASA. Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως το ίδιο φαινόμενο θα μπορούσε να συμβεί κάλλιστα και σε άλλες «γειτονιές» του σύμπαντος.

Read More

Σχέδια για διαδικτυακή τεχνολογία στο Διάστημα

Αν μέχρι σήμερα, η διαδικασία επικοινωνίας των επίγειων διαστημικών κέντρων με τους διεθνείς διαστημικούς σταθμούς, τις επανδρωμένες αποστολές και τους δορυφόρους αποτελούσε μία πολύπλοκη και πολυέξοδη διαδικασία με κάθε είδους εμπόδια, που διαρκούσε μόλις λίγα λεπτά, σε μία δεκαετία από σήμερα νέοι δίαυλοι επικοινωνίας θα προσφέρουν τη δυνατότητα πολύωρης επαφής, με απλές διαδικασίες.Κεντρικό ρόλο στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της καινοτομίας αυτής έχει αναλάβει ένας ελληνικός φορέας, το νεοϊδρυθέν Κέντρο Διαστημικής Διαδικτύωσης (Space Internetworking Center), που εδρεύει στην Ξάνθη και στελεχώνεται από επιστημονικό και ερευνητικό προσωπικό του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, αλλά και διακεκριμένους ερευνητές από το εξωτερικό. Το ελληνικό αυτό Κέντρο έχει αναλάβει για τον πλανήτη Γη, το έργο της επέκτασης της χρήσης του Διαδικτύου στο Διάστημα, που αναμένεται να επιφέρει σημαντικές αλλαγές και οφέλη στην επιστήμη του Διαστήματος, αλλά και στην επίγεια επικοινωνία.

Διαδρομές
Τα επιτεύγματα του νέου πρωτοκόλλου επικοινωνίας της Γης με το Διάστημα, γίνονται κατανοητότερα, αρκεί να αντιπαραβάλει κάποιος τα αντίστοιχα της λειτουργίας του τηλέγραφου με την κινητή τηλεφωνία ή ακόμη καλύτερα με τα νέα μέσα του διαδικτύου. Σύμφωνα με τον επιστημονικό υπεύθυνο του Κέντρου, καθηγητή του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Βασίλη Τσαουσίδη, ο σχεδιασμός των νέων πρωτοκόλλων (μεθόδων) θα επιτρέπει την επικοινωνία στο Διάστημα, χωρίς να είναι απαραίτητη η απευθείας οπτική επαφή με τον προορισμό (δορυφόροι, διαστημικά κέντρα κ.ά.), αξιοποιώντας δυναμικά εναλλακτικές διαδρομές μετάδοσης δεδομένων.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εκτεταμένη δυνατότητα επικοινωνίας, κυρίως με το βαθύ διάστημα (deep space), όπου οι διαστημικοί πόροι είναι περιορισμένοι και απομονωμένοι. «Σήμερα, αν θέλει κανείς να μιλήσει με κάποια εγκατεστημένη αποστολή στο Διάστημα, θα πρέπει να προδιαγράψει με ακρίβεια τη διάρκεια της επικοινωνίας, καθώς και τη διαδρομή που ακολουθούν τα διαστημικά δεδομένα για να φτάσουν στη γη. Οταν χαθεί η άμεση οπτική επαφή, χάνεται και η δυνατότητα επικοινωνίας παρά το γεγονός ότι ενδιάμεσοι κόμβοι, μέσω τεθλασμένης γραμμής, θα μπορούσαν να προωθήσουν τα διαστημικά δεδομένα στον προορισμό τους», ανέφερε ο κ. Τσαουσίδης.

Τα οφέλη από την εγκατάσταση της διαδικτυακής τεχνολογίας στο Διάστημα είναι πολλά, με πρωταρχική την εύκολη και άμεση διακίνηση διαστημικών δεδομένων προς όλους τους αρμόδιους οργανισμούς. Η αξιοποίηση τέτοιων δεδομένων έχει ένα μεγάλο εύρος επίγειων πρακτικών εφαρμογών, όπως για παράδειγμα σε περιπτώσεις εκτάκτων αναγκών, φυσικές καταστροφές, απομακρυσμένες περιοχές κ.ά. Επίσης, η ενοποίηση των διαστημικών και επίγειων διαδικτυακών επικοινωνιών, μπορεί στο μέλλον να επιτρέψει την ελεγχόμενη πρόσβαση στο Διάστημα μέσω του Διαδικτύου.

Συνεργασία
Για την υλοποίηση του σχεδιασμού, το Κέντρο Διαστημικής Διαδικτύωσης συνεργάζεται με διεθνείς διαστημικούς οργανισμούς, όπως ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA), η NASA, και τα πανεπιστήμια Cambridge, MIT, της Ζυρίχης και του Ελσίνκι. Βασικό ζητούμενο του σχεδιασμού είναι η δημιουργία αξιόπιστων διαδικτυακών πρωτοκόλλων (τρόπων επικοινωνίας), τα οποία όμως είναι ανεκτικά στις καθυστερήσεις και τις διακοπές επικοινωνίας, φαινόμενα που συναντούμε συχνά στο Διάστημα.

Read More